List Michaliny Glogerowej - Jeżewo 1869 r.

 

 

Michalina Gloger do Juliana Bartoszewicza
Rękopis: AP w Łodzi, zesp. Archiwum Rodziny Bartoszewiczów, sygn. 1338.

 

 

 Jeżewo, 30 września 1869 r.

Szanowny i Łaskawy Panie!

Dziś czuję się upoważniona skreślić te kilka wyrazów z podziękowaniem, za tak serdeczne i przyjacielskie życzenia, tylko nam przykro, że Szanowny Pan jeszcze naszą przyjaźń zalicza do marzeń, a myśmy już w prostocie ducha zamienili ją w rzeczywistość; to tylko mogę dodać, że mało w moim długim życiu napotkałam takich przyjaźni, z których bym mogła być dumną, a dziś nią jestem. Ze szczerością wyznaję, żem nie śmiała przy posyłce pudełka zajmować czasu Szanownemu Panu moim pismem, a może utrudzać i Panią, jako nieznajoma, dlatego tylko wypisałam adres, ale że to zawsze wygodniej złożyć z siebie na drugich winę, a też zrobiłam wymówkę memu panu Zygmuntowi tym śmielej, że dziś i nie ma pomiędzy nami, Jego pełnego dobroci szlachetnego serca, co zawsze występowało w jego obronie, nawet zbyt pobłażliwie. Lecz jako matka – modlić się muszę za Dobroczyńców, co swoją głęboką wiedzą oświetlają umysł mego Zygmunta i zaszczycają go swoją przyjaźnią. Za to racz, Szanowny Panie, przyjąć moją wdzięczność bez granic i wyraz przyjaźni, opartej na głębokim szacunku, od nas obojga z jaką pozostajemy na zawsze.

Michalina Gloger

 

Ps. Zygmunt wrócił tylko co do domu ze zdobyczą starych papierów, z pyłu ich otrząsa, lubuje się nimi, tylko mi polecił załączyć dla Szanownego Pana Profesora głęboki wyraz szacunku z pięknym ukłonem również i od mojej Zosi, za parę dni Zygmunt będzie pisać do Łaskawego Pana.