List Olesi Jelskiej do narzeczonego - Zamość 1883 r.

 

Aleksandra Jelska do Zygmunta Glogera
Rękopis: zbiory p. Magdaleny Zawidzkiej-Kwiatkowskiej

 

Zamość, 14 lutego 1883 r.

Drogi mój Zygmuncie!

 

Ostatni to już list, który piszę do Ciebie jako narzeczona Twoja, toteż nic dziwnego, że ręka mi drży, a serce gwałtownie uderza w piersi. Od jutra za tydzień nasz ślub i cóż Ci mam dziś powiedzieć, Zygmuncie mój drogi, chyba raz jeszcze Ci powtórzę, że Cię kocham nieskończenie więcej, niż Ty wiesz o tym i niż ja sama okazać Ci to umiem. Chyba Ci powiem, że jestem całkiem spokojną o przyszłość moją, że Ci ufam bez granic, że jestem pewna, że Bóg jest nad nami i że będziemy szczęśliwi. Szczęście to taka rzecz względna i każdy tak odmiennie je rozumie, ale moim szczęściem całym będzie miłość Twoja, Zygmuncie mój drogi, wszak tej jestem pewna i ona mi będzie stanowić całą treść mego życia. Nie potrzebuję Ci mówić, że myśl moja zajęta wciąż Tobą i Tobą tylko. Nie wiem, czy która panna wychodząca za mąż, tak jak ja, literalnie nic nie wie o robiącej się wyprawie i tym podobnych rzeczach i tak wcale o tym nie myśli. Mama może wolałaby, żeby mnie to więcej zajmowało, ale cóż, kiedy uwaga moja nie chce się ku temu nagiąć, a wyobraźnia wciąż jest w drodze do Jeżewa, gdzie może się cieszyć Twoim widokiem, Zygmuncie mój drogi. Prawdopodobnie nie będę mogła przeczytać całej Twej podróży po Niemnie, bo w tych dniach muszę jeszcze odbyć parę wizyt pożegnalnych, a przy tym ciocia Marysia i Jaś za dwa dni przyjeżdżają, więc już ani myśleć będzie można o czytaniu – dokończymy to razem w Jeżewie. Musiałeś już zapewne mój list pierwszy otrzymać – za Twój pisany z Wilna serdecznie Ci dziękuję, teraz wyczekiwać będę ostatniego Twego listu, a potem Twego przybycia – za dni sześć.

Całym sercem Twoja Olesia Jelska.

 

Rodzicom rączki ucałuj ode mnie.