List Zygmunta Glogera - Jeżewio 1877 r.



Zygmunt Gloger do Kazimierza Władysława Wóycickiego
Rękopis: BJ Rkp. 7832 IV, t. 1


 

 Jeżewo, 21 sierpnia 1877 r.


Przezacny Panie Prezesie!

 


Zapewne pan Kowalewski, właściciel drukarni, doręczył już Szanownemu Prezesowi wydane u niego Starodawne dumy i pieśni, o co go prosiłem. Że zaś ani na tytule, ani w przedmowie nie mogłem zbyt wyraźnie ogłosić celu i przeznaczenia tej książeczki, uważam więc za obowiązek przesłać dodatkowych słów kilka, które będą potrzebne przy pisaniu recenzji. Nie zasłużyłem na pochwały, więc o nie nie proszę, ale jest inna rzecz bardzo ważna, zależna w znacznej części od słów, których użyje Szanowny Prezes. Lud zapominając dziś wielu dawnych zwyczajów i obrzędów, zapomina tym samym i starych pieśni z ich melodiami. Z jednej strony młodzież rzemieślnicza, lokajska i kuchenna wskutek rozpowszechnienia się teatrzyków na prowincji i w Warszawie, roznosi po wsiach śmiecie zagraniczne, z drugiej zaś w szkółkach wiejskich, nauczyciele mają zalecone uczenie dziatwy pieśni rozmaitych rosyjskich i wielu z nich dla ulżenia sobie w pracy innej i popisu przed dyrektorem wizytującym, całe dnie na tym przepędza. Nasza poezja ludu idzie w poniewierkę, lekceważona tym bardziej, że lud którego połowa dziś umie czytać, nie widział nigdy pieśni moich drukowanych. W tym też celu postanowiłem, zrobić popularny wybór całej poezji ludowej w trzech książeczkach: 1) Dumy i pieśni; 2) Krakowiaki; 3) Kujawiaki, mazurki i wyrwasy.  Tym sposobem lud zobaczy po raz pierwszy w książce i druku swoją literaturę, a młodzież wiejska może się w niej rozlubować. W tym roku zadałem sobie pracę przejrzeć wszystko szczegółowo, co mamy i po wierszu wybrać warianty najpiękniejsze, drukować to, co godne zachowania na zawsze, na wieki! 

Ściskając zacną dłoń Szanownego Pana Prezesa, pozostaję z Wysokim szacunkiem, jako Wasz druh serdeczny, a dozgonny.


Zygmunt Gloger

 

 

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Kto spoczywa w kaplicy grobowej Glogerów?

Obraz
  Kaplicę wybudował w 1885 roku Zygmunt Gloger. Jednak już wcześniej w Tykocinie pochowanych było czworo Glogerów. Byli to najbliżsi krewni Zygmunta. Jako pierwszy spoczął tu starszy brat Zygmunta 13-letni Stanisław - zmarły w roku 1851 w Łomży, jego ciotka - Józefa Gloger - zmarła w 1883, ojciec - Jan Gloger w 1884 i druga córka Zygmunta i Aleksandry (martwo urodzona w 1884). Dopiero w 1885, nad ich pochówkami stanęła neogotycka kaplica.    W późniejszych latach pojawiły się tam doczesne szczątki: w 1899 - Aleksandry z Jelskich Glogerowej - żony Zygmunta i w 1905 jego matki - Michaliny z Wojnów Glogerowej.   Michalina z Wojnów Glogerowa, pod koniec życia, w Jeżewie? Podczas indeksowania ksiąg parafii tykocińskiej, znalazłam akty zgonu: ciotki, ojca i drugiej córki Zygmunta Glogera, o której istnieniu, do tej chwili, nikt nie wiedział. Teraz przedstawiam skany tych aktów oraz ich tłumaczenie z j. rosyjskiego.    Działo się w Tykocinie, 30 stycznia...
Czytaj więcej

Niemirowie, Dziekońscy i Mossakowscy z zachowanych w Tykocinie pomników

Obraz
Po śmierci Izabeli Branickiej w 1808, dobra tykocińskie odziedziczyli Potoccy. Majątek był już zadłużony, a nowi właściciele zadłużyli go jeszcze bardziej. Tak, że w latach 20 – tych zaczęto dzierżawić jego ziemie i stopniowo sprzedawać. W ten sposób, folwarki Dobki i Lipniki stały się własnością sędziego Antoniego Dorffa . Julian Feliks Niemira syn Mikołaja i Izabeli z Czaplewskich.   Po śmierci sędziego Dorffa w 1835, sprzedano Lipniki Feliksowi i Paulinie Niemirom . To oni przygarnęli do swego domu   krewną, Emilię z Niemirów. Wydali ją w 1860 za Onufrego Dziekońskiego , plenipotenta Stelmachowa (Stelmachowo do 1870 było własnością Rostworowskich).   Fr. aktu małżeństwa Emilii z Onufrym Dziekońskim. Paulina z domu Reynszyssel - Niemira.   Po śmierci Pauliny Niemiry w 1895, folwark Dobki odziedziczyła Emilia Dziekońska i jej mąż Onufry. Dziekońscy mieli córkę Marię , urodzoną w 1861, a zmarłą w 1881 r. Płyta nagrobna Dziekońskich, z odbijającą się w niej fig...
Czytaj więcej

Pomnik Ludwiki Grodzkiej

Obraz
    Działo się w mieście Tykocinie, dnia 23 września 1902 roku,   o godzinie 2 po południu.   Stawił się Kazimierz Dziekoński obywatel lat 34 i Wincenty Falkowski sekretarz hipoteczny lat 60, obaj zamieszkali w Tykocinie i oświadczyli, że wczoraj o 7 rano zmarła Ludwika Grodzka wdowa po Kazimierzu Grodzkim, w Tykocinie zamieszkała, 85 lat mająca córka nie żyjących już Antoniego Zdrodowskiego i matki niepamiętnej, urodzona w Warszawie… A to fragment aktu małżeństwa Grodzkich, a w nim coś więcej o nich:   
Czytaj więcej