Może już się pokazują fijołki, to każcie mi urwać - marzec 1903 r.
Janina Gloger do N.N. cioci
Rękopis: zbiory p. Magdaleny Zawidzkiej-Kwiatkowskiej
Warszawa, 4 marca 1903 r.
Najdroższa Ciociu –
Nie mamy tutaj ani jednego czystego prześcieradła, ani jednej czystej poszewki – wszystko brudne. Ręczników też nie mamy. Może Ciocia będzie tak dobra i przyszle nam duży zapas prześcieradeł, poszewek dużych i małych oraz ręczników. Kapy na łóżkach są jak ziemia czarne, może nam Ciociunia przyszle moje duże, białe kapy i dla panów dwie różowe. Proszę też o moją bieliznę, która została w praniu ostatnią razą. Kapek na poduszki też nie mamy czystych. Jeżeli są w Jeżewie jakieś moje ścierki, to proszę je zebrać i odesłać; odtąd się będą prały w domu, to jest w Warszawie. Proszę też usilnie o jaja i masło i choć kilka jakich grzybków, to wszystko takie potrzebne w poście, a tu takie drogie w mieście. Może też Ciociunia ma w domu jakieś skrzydło do zamiatania, tu ani rusz dostać nie mogę nigdzie, a to takie potrzebne w gospodarstwie. Mąka też się już skończyła i muszę kupować. Droga Ciociuniu, ja już zupełnie zdrowa jestem, bez śladu przeszło zdenerwowanie, które tak drogą Ciocię niepokoiło w czasie ostatnich świąt. Nie wolno mi być ani chorą, ani słabą: przede mną życie pracy i walki: muszę być hartowna jak stal – i jestem nią.
Do zobaczenia droga moja, na Wielkanoc przyjedziemy, a to już tak prędko. Może już się pokazują fijołki, to każcie mi urwać i przyszlijcie w pudełku przez Ojca. Wasza Janka

Komentarze
Prześlij komentarz