My tu bardzo przykładnie sprawujemy Post Wielki - marzec 1900 r.

 


Janina Gloger do Zygmunta Glogera
Rękopis: zbiory p. Magdaleny Zawidzkiej-Kwiatkowskiej

 

 

Jeżewo, 4 marca 1900 r.


Kochany Tateńku!


Już blisko tydzień jak drogi Tatuś wyjechał z domu z panem Demetrikiewiczem, a jeszcze nie mieliśmy ani słówka z Warszawy; pospieszam więc donieść Mu, żeśmy tu wszyscy zdrowi, dzięki Bogu, a i babcia nasza ma się zupełnie dobrze: sen i apetyt ma doskonały, a to grunt. 

Jakże zdrowie Tatusia i Stacha? Czy Tatko był u panny Kacprowskiej? Dziś, choć niedziela, nie byłam w kościele, bo najprzód zaprzęgi są u rymarza w Stelmachowie, a po wtóre czas mamy haniebny, bo od samego rana ciągle trwa zawieja, a zmiatając śnieg z drogi psuje sannę, którą mamy niezłą od paru dni. 

Mój drogi, ukochany Tateczku, gdyby Tatko mógł mnie kazać zrobić trochę biletów wizytowych, to byłabym bardzo z tego rada. Dotąd nigdy ich nie miałam, ale to nieprzyjemnie przypisywać się wiecznie na bilecie babci lub cioci, albo do każdej, nawet mało znacznej osoby pisać zaraz list na imieniny. Jeśli jednak to by drogo kosztowało, to lepiej nie kupować, a ja i tak się już obejdę jakoś. Ciocia prosi, aby Tatko nie przywoził kaszki krakowskiej, tylko ½ funta bulionu dla Babci naszej.

Byłam w tych dniach u babci Antosi*, wujaszek pojechał na imieniny wuja Kazimierza Tyszki do Knyszyna, które tam dzisiaj obchodzą, więc posłaliśmy także bilety z życzeniami.
 

My tu bardzo przykładnie sprawujemy Post Wielki; co dzień modlę się z całą służbą, to jest z dziewczętami i Aleksandrem wieczorem i czytam im różne rzeczy z Pisma św. – Babcia i Ciocia są już z powodu wieku zwolnione od postów, a co do mnie, to nie biorę dyspensy, bo będąc zdrowa, silna i mogąca doskonale pościć, mięsa ani tknę przez cały post – wszak Tatko nie będzie o to się gniewał?
Kończę całując rączki drogiego Tatusia.

 

Wdzięczna i kochająca córka Janka.


 

Jeżeli Tatuś każe mi wybić bilety, to proszę, aby były duże, długie, ale wąskie, bo ja takie właśnie lubię.

 

* Antonina Listowska, córka Marianny z Dobrzynieckich-siostry Agnieszki, tym samym siostra cioteczna Michaliny Glogerowej.

 

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Kto spoczywa w kaplicy grobowej Glogerów?

Obraz
  Kaplicę wybudował w 1885 roku Zygmunt Gloger. Jednak już wcześniej w Tykocinie pochowanych było czworo Glogerów. Byli to najbliżsi krewni Zygmunta. Jako pierwszy spoczął tu starszy brat Zygmunta 13-letni Stanisław - zmarły w roku 1851 w Łomży, jego ciotka - Józefa Gloger - zmarła w 1883, ojciec - Jan Gloger w 1884 i druga córka Zygmunta i Aleksandry (martwo urodzona w 1884). Dopiero w 1885, nad ich pochówkami stanęła neogotycka kaplica.    W późniejszych latach pojawiły się tam doczesne szczątki: w 1899 - Aleksandry z Jelskich Glogerowej - żony Zygmunta i w 1905 jego matki - Michaliny z Wojnów Glogerowej.   Michalina z Wojnów Glogerowa, pod koniec życia, w Jeżewie? Podczas indeksowania ksiąg parafii tykocińskiej, znalazłam akty zgonu: ciotki, ojca i drugiej córki Zygmunta Glogera, o której istnieniu, do tej chwili, nikt nie wiedział. Teraz przedstawiam skany tych aktów oraz ich tłumaczenie z j. rosyjskiego.    Działo się w Tykocinie, 30 stycznia...
Czytaj więcej

Niemirowie, Dziekońscy i Mossakowscy z zachowanych w Tykocinie pomników

Obraz
Po śmierci Izabeli Branickiej w 1808, dobra tykocińskie odziedziczyli Potoccy. Majątek był już zadłużony, a nowi właściciele zadłużyli go jeszcze bardziej. Tak, że w latach 20 – tych zaczęto dzierżawić jego ziemie i stopniowo sprzedawać. W ten sposób, folwarki Dobki i Lipniki stały się własnością sędziego Antoniego Dorffa . Julian Feliks Niemira syn Mikołaja i Izabeli z Czaplewskich.   Po śmierci sędziego Dorffa w 1835, sprzedano Lipniki Feliksowi i Paulinie Niemirom . To oni przygarnęli do swego domu   krewną, Emilię z Niemirów. Wydali ją w 1860 za Onufrego Dziekońskiego , plenipotenta Stelmachowa (Stelmachowo do 1870 było własnością Rostworowskich).   Fr. aktu małżeństwa Emilii z Onufrym Dziekońskim. Paulina z domu Reynszyssel - Niemira.   Po śmierci Pauliny Niemiry w 1895, folwark Dobki odziedziczyła Emilia Dziekońska i jej mąż Onufry. Dziekońscy mieli córkę Marię , urodzoną w 1861, a zmarłą w 1881 r. Płyta nagrobna Dziekońskich, z odbijającą się w niej fig...
Czytaj więcej

Pomnik Ludwiki Grodzkiej

Obraz
    Działo się w mieście Tykocinie, dnia 23 września 1902 roku,   o godzinie 2 po południu.   Stawił się Kazimierz Dziekoński obywatel lat 34 i Wincenty Falkowski sekretarz hipoteczny lat 60, obaj zamieszkali w Tykocinie i oświadczyli, że wczoraj o 7 rano zmarła Ludwika Grodzka wdowa po Kazimierzu Grodzkim, w Tykocinie zamieszkała, 85 lat mająca córka nie żyjących już Antoniego Zdrodowskiego i matki niepamiętnej, urodzona w Warszawie… A to fragment aktu małżeństwa Grodzkich, a w nim coś więcej o nich:   
Czytaj więcej