O życiu w Warszawie i bluzce uszytej w Tykocinie - 1902 r.

Janina Gloger do Michaliny Gloger
Rękopis: zbiory p. Magdaleny Zawidzkiej-Kwiatkowskiej

 

W-wa, wtorek 21 stycznia 1902 r.

Kochana moja Babciu!

Umyślnie wzięłam tak duży papier, aby obszernie donieść drogiej Babciuni o wszystkim, co u nas słychać. Do Warszawy przyjechaliśmy zupełnie szczęśliwie i w dobrym zdrowiu. Małą Jankę, odwiozłam zaraz sama na Żelazną ulicę, do stryjenki Tyszkowej. Klementynę zaś oddałam pod opiekę moich znajomych przytulanek, aby się zajęły jej losem i wyszukały jej siostrę, która tu w Warszawie już za mężem. Dziś tydzień jak dziewczyna pracuje w szpitalu i mówi, że się czuje bardzo szczęśliwa – a przełożona jest z niej nawzajem ogromnie zadowolona, bo pracowita, posłuszna i cicha. Dzięki Bogu, bom była prawdziwie niespokojna, czy potrafi się zastosować do surowego i nader trudnego życia w zakonie. Po przyjeździe był u nas pan Dynowski ze starszą córką Marią, pani Dynowska jest zawsze cierpiąca i młodsza córka Jadwiga również wiecznie niedomaga. Podałam im przyzwoitą herbatę, pieczywo, cielęcinę na zimno, dobrą szynkę, masło świeże, pączki, konfitury, owoce. Miała być i przekąska, bo wątróbkę i przepis zabrałam z domu, ale Zofia w czasie mojej nieobecności porobiła z tej wątróbki pierożki, ku wielkiemu memu niezadowoleniu. Jutro u państwa Korzonów zebranie, więc będę razem z Tatusiem. A dziś panna Jastrzębowska wydaje raut, na który jestem bardzo serdecznie zaproszona, więc pójdę o 7 wieczorem. Wczoraj miałam na herbacie parę osób i bawiłam je ze Stasiem, bo Tatuś w interesie Towarzystwa wyjeżdżał na jeden dzień do guberni piotrkowskiej i w nocy dopiero powrócił. W niedzielę byłam na koncercie w nowej naszej Filharmonii – śliczna sala, wspaniale oświetlona, byłam z Tatusiem i ze Stasiem. Tatuś od tej soboty za tydzień będzie w Jeżewie, proszę bardzo o przysłanie mi przez Niego bluzki jedwabnej, która jest u krawcowej w Tykocinie już wykończona i zapłacona zupełnie. Proszę też przysłać mi kapelusz, który jest u Cioci w szafie, bluzkę barchanową i małą kobiałeczkę, Ciocia wie jaką. Zofia marznie i błaga o pierzynę i kilka ręczników domowej roboty, które zostawiła wyjeżdżając, razem z pierzyną. Jania Kamińska jeszcze nie wróciła z Litwy i Staś nie rozpoczął lekcji muzyki, ale pewnie dziś lub jutro powróci. Ja kupiłam sobie bardzo dobre kalosze za 10 złotych i kilka par białych rękawiczek, bo na zebraniach nie mogę być w innych.
Rączki Babciuni i Cioci kochanej całuję i modlę się o Ich zdrowie. Zawsze kochająca i oddana wnuczka.