Mülerowej proszę posłać kilka butelek piwa - Warszawa 1903 r.

 

Janina Gloger do Michaliny Gloger
Rękopis: zbiory p. Magdaleny Zawidzkiej-Kwiatkowskiej

Warszawa, sobota 7 lutego 1903 r.

Najukochańsza moja Babciu!

Za parę godzin Ojciec jedzie do Jeżewa, przez Niego więc przesyłam drogiej Babci i Cioci ucałowania rączek, a także spieszę zakomunikować trochę wiadomości o nas. Zdrowi jesteśmy, Staś był zakatarzony i dwa dni leżał w łóżku, ale teraz już zupełnie zdrów i chodzi do szkoły. Ja również jestem zdrowa i od poniedziałku zabieram się do nauki systematycznej z nauczycielką. Mój Boże, tyle czasu straciłam, bądź wcale się nie ucząc, bądź ucząc się rzeczy za trudnych, wymagających przygotowania. I tak na przykład: uczyłam się filozofii, etyki, logiki, psychologii nie mając pojęcia, albo mając bardzo słabe o geografii, historii naturalnej, historii powszechnej i o arytmetyce. Naturalnie, że nie rozumiałam wiele z tego co czytałam, że korzyść była mała, prawie żadna, a co najważniejsze, że tak prowadzona nauka nie zajmowała mnie zupełnie. Chciałam budować gmach mego wykształcenia, nie dawszy mu mocnych fundamentów i gmach kruszył mi się w rękach. Ale zastanowiwszy się poważne nad sobą, przyszłam do przekonania, że to, co się popsuło, można naprawić, byle tylko całym sercem wziąć się do pracy. I oto pozyskawszy pozwolenie Ojca, zabieram się do nauki. Umówiłam nauczycielkę, osobę bardzo wykształconą, lat trzydziestu, pannę Pawłowską, która będzie mi dawała co dzień godzinę lekcji. Tatuś da mi na to co miesiąc 5 rubli, aż do maja, to jest przez 3 miesiące, a co będzie brakowało, to ja ze swoich dołożę i książek będę potrzebowała, i kajetów kilka, ale mam teraz od Dziadka pieniądze, to mi na wszystko wystarczy. Głównym przeto celem tej mojej nauki jest moje ogólne wykształcenie, ale mam jeszcze cel uboczny, a mianowicie uzyskanie patentu gimnazjalnego nauczycielskiego. Nie mam zamiaru zostać nauczycielką, myślę, że ta praca nie przyniosłaby nikomu pożytku, że nie lubiłabym jej, ale w dzisiejszych czasach dobrze jest mieć ten papier rządowy w ręku, bo to już to samo, co by się miało kawałek chleba w ręku. Dziś bez patentu nikt nauczycielki nie weźmie, nawet bona musi mieć świadectwo z czterech klas. Tatuś, zdaje mi się, że bardzo się cieszy z tego projektu, choć nic nie mówi, bo pewnie niezupełnie wierzy w moją wytrwałość, ale ja mam teraz tyle odwagi, tak śmiało patrzę w życie i tak gorąco pragnę się uczyć, aby z czasem stać się najbliższą Bogu i najpożyteczniejszą ludziom. I wesoła jestem ogromnie, i swobodna jak ptak, a przy tym jest we mnie dużo powagi i stanowczości: jedno drugiemu nie szkodzi. Do nauki razem ze mną namawiałam moją Jankę, ona teraz jest cierpiąca na rękę i tak w ogóle niedomaga, ale jej byłoby łatwo, bo zna doskonale ruski język i dużo więcej umie ode mnie. A mnie jakże przyjemnie byłoby uczyć się z moją ukochaną przyjaciółką! Tak bardzo zżyłyśmy się ze sobą i choć nie jesteśmy do siebie podobne i mamy różne charaktery, to jednak wyjątkowo się rozumiemy i kochamy. Jest to uczucie spokojne, pewne, bo oparte na wzajemnym szacunku i jedności zdań i poglądów. Życie nie może nas rozdzielić, kiedy się ma albo miało kilka przyjaciółek, to o jednej z nich łatwo zapomnieć, ale gdy się ma jedną jedyną, wybraną spośród tysiąca i umiłowaną nade wszystko – to się nie zapomina. Może Babunia powie, że to egzaltacja, poezja. Ależ czy człowiek żyje samym tylko chlebem, samą twardą, gorzką bezlitośnie prozą życia? Nie. Człowiek potrzebuje promieni słońca i ciepłych tchnień wiosny, i serdecznego słowa, i czyjejś troskliwej myśli. Potrzebuje kochać i czuć się kochanym. A czyż jest uczucie czystsze, gorętsze, bardziej słodkie i bardziej pozbawione egoizmu jak uczucie przyjaźni? Ale nie tej przyjaźni szablonowej, salonowej, światowej, co zakwita jak kwiat i ginie marnie jak kwiat. Prawdziwa przyjaźń to promień słońca, co ogrzewa i do życia budzi, to maleńka złota niteczka wpleciona ręką Pana Jezusa w szarą, bezbarwną przędzę naszego życia. Ale dosyć już o tym, bo by się zebrało na cały tom.

Byliśmy w teatrze na cudnej operze Paderewskiego Manru. Człowiek traci poczucie rzeczywistości, kiedy słyszy taką muzykę i taki śpiew. Byliśmy również na jednym poniedziałku u Dynowskich, a we czwartek Dynowscy byli u nas na herbacie, bardzo dobrzy i mili ludzie. Byłam raz wieczorem u Mrajskich, pan Mrajski w tych dniach przyjeżdża, więc radość u nich niesłychana. Byłam z Ojcem w Filharmonii na odczycie p. Rabskiego, osób była ilość niesłychana, cała olbrzymia sala zapełniona, ale sam odczyt dosyć mierny. Posyłam do prania bieliznę – moje ściereczki są mi tylko pilno potrzebne. Prosiłabym tylko o przysłanie masła, jaj ile będzie można i chleba razowego cały bochenek, i mięsa ile będzie można, i ze dwie butelki soku, i mąki trochę. Wszystko zresztą przyda się w moim gospodarstwie. Wujowi Guciowi [Jaczyńskiemu] ucałowania rączek przesyłam, znajomym ukłony, w Stelmachowie pozdrowienia. Babci i Cioci rączki całuję i proszę o pamięć. Mülerowej proszę posłać kilka butelek piwa – ona taka życzliwa, doskonale szyje, prędko i niedrogo, a na Wielkanoc będę miała dla niej dużo roboty. 

Kochająca wnusia Janka